Pod Grzechoczącymi Koścmi

Strona główna

MENU

SONDA

9

Gru 11

Afterfall:InSanity – Historia

20 lipca 1944 roku przebywający w Wilczym Szańcu Adolf Hitler otrzymuje pilny telefon z Berlina: pracujący dla III Rzeszy fizycy odnieśli poważny sukces w powierzonych im badaniach. Hitler natychmiast leci do stolicy, unikając tym samym zamachu zorganizowanego przez pułkownika Stauffenberga. Gdy w listopadzie wielu współpracowników Führera opuszcza już Niemcy w panice, sztab naukowy nazistów w pośpiechu osiąga w końcu to, czego nie zdążyli zrobić jeszcze Amerykanie: konstruuje bombę atomową, ostateczną broń III Rzeszy, jedyne narzędzie, które może jeszcze jej przywrócić szansę zwycięstwa nad Aliantami i odwrócenia toku wojny.

12 stycznia następnego roku, Hitler w desperacji nakazuje odpalić nietestowany pocisk V2 z zainstalowaną względnie słabą głowicą jądrową; spada on na stacjonujące w okolicy Sandomierza siły radzieckie; efekt przechodzi najśmielsze oczekiwania i cały świat zaczyna drżeć ze strachu przed nieobliczalną III Rzeszą, która grozi odpaleniem kolejnych głowic w wypadku nie wstrzymania ofensywy Radzieckiej. Stawia żądania wobec przeciwników: Rosjanie mają się wycofać za linię Wisły, a Alianci mają przerwać wszelkie działania na zachodzie. Dochodzi do długich i ciężkich pertraktacji, jako że ostateczna broń jest właściwie jedyną, jaka pozostaje w rękach niemieckich; bardziej opanowani od Führera dowódcy perswadują mu spokój, uzasadniając, że jeśli użyje bomb, odniesie pyrrusowe zwycięstwo.

Nim jednak wszelkie postulaty Niemców są spełnione, USA kończy gorączkowo finalizowany Projekt Manhattan i zaczyna dysponować własną bronią jądrową, co po miesiącu – gdy ZSRR także opracowuje swoją broń nuklearną, głównie dzięki szpiegostwie – przyczynia się do powstania delikatnej trójstronnej równowagi. Szpiedzy i agenci wywiadów krążą między frontami i starają się znaleźć coś, co przyczyni się do dominacji jednej ze stron; okres ten nazywany jest później Burzą Wywiadowczą 1945. Japonia, przestraszona działaniem bomby odpalonej przez III Rzeszę i świadoma, że USA oraz ZSRR także dysponują taką bronią, zawiesza działania wojenne i z całych sił dąży do pokoju.

Wraz z zawieszeniem wojny, AK odzyskuje tereny na zachód od Wisły, rząd na uchodźstwie wraca do kraju i Polska odzyskuje niepodległość; teren zdewastowany wybuchem bomby staje się największym w Europie pomnikiem. Kiedy późną jesienią 1945 roku w ogłoszonej strefą neutralną Brukseli podpisany zostaje Traktat Trójstronny między Trumanem oraz Churchillem po jednej stronie, Stalinem pod drugiej i Hitlerem po trzeciej, kraj nazywany często Republiką Nowej Polski ze stolicą w Łodzi staje się faktem. Tereny dotąd należące do Niemiec leżące na pograniczu z Polską, a leżące na zachód od Odry, wciąż należą do Rzeszy; podobnie ma się sytuacja na całym obszarze Dolnego i Górnego Śląska, od Legnicy po Mysłowice. Ponadto, III Rzesza aspiruje niemalże ku utworzeniu nowego Cesarstwa i pozostaje w posiadaniu zachodniej części Francji (Alzacji i Lotaryngii) oraz posiada pod swoim wpływem Hiszpanię, która pozostaje pod władzą Generała Franco, ale silne naciski Rzeszy sprawiają, że staje się ona wasalem Hitlera i musi płacić daniny za pomoc w wojnie domowej z lat 1936-39 oraz za “zdradę” w postaci udzielenia wsparcia Aliantom w 1943 roku.. Także Portugalia pozostaje pod wpływem Rzeszy, a Włochy – nie licząc Sycylii, wyzwolonej jeszcze przez Aliantów z pomocą Mafii, która później przejęła kontrolę nad całym państwem – pozostają jej głównym sojusznikiem. Dania zostaje formalnie inkorporowana do Rzeszy, jak Austraia lata wcześniej. Teren na wschód od Wisły i Sanu oraz cała Warszawa zaanektowane zostają przez Rosję; wokół niegdysiejszej stolicy rośnie Mur Warszawski. W mieście, jako symbol supremacji ZSRR, powstaje Pałac Kultury i Nauki Sowieckiej. Innymi konsekwencjami Traktatu Trójstronnego staje się wymuszenie na III Rzeszy załagodzenia zbrodniczych działań i uwolnienie więźniów z obozów koncentracyjnych; z których większość osiedla się później w krajach Neo-Alianckich, jak zaczęto nazywać USA, Wielką Brytanię i państwa z nimi współpracujące. Państwa owe stają pomiędzy skłóconą Unią Sowiecką i III Rzeszą i w celu załagodzenia konfliktu i oddzielenia zwaśnionych mocarstw, Polska, Czechosłowacja i Węgry zostają mianowane w wyniku zawarcia Układu Zachodniokarpackiego Strefą Buforową, oficjalnie wspieraną przez Neo-Aliantów. Powstają w niej Neo-Alianckie bazy wojskowe mające pilnować porządku na terenie Europy. Kraje Stref Buforowych bardzo szybko odbudowują swoją gospodarkę i wkrótce stają się jednymi z najbardziej rozwiniętych państw Europy. Norwegia zostaje wyzwolona spod rządów kolaborantów Quislinga, po czym ucieka pod skrzydła Neo-Aliantów. Kraje Beneluksu pozostają podzielone – Belgia i Luksemburg odzyskują niepodległość w 1944 i 1945 roku, natomiast w 1947 roku Holandia zawiązuje pod przymusem traktat gwarantujący jej fałszywą wolność i pozostaje pod silnym wpływem Niemców aż do 1970.

W 1950 roku Dolny Śląsk i Śląsk Opolski oraz północna Czechosłowacja nie chcą już być „zagłębiającą się” w państwa Układu Zachodniokarpackiego częścią Niemiec wciąż rządzonych przez niezrównoważonego tyrana, Hitlera. Obywatele, zachęceni błyskawicznie narastającym Neo-Alianckim dobrobytem oraz bardziej demokratycznymi wzorcami pojawiającymi się w Polsce, zaczynają debatować na temat oddzielenia się od III Rzeszy. Dolny oraz Opolski Śląsk chcą w większości zostać osobnym państwem lub nawet zostać włączone do Polski, pozostała część zaś – do Czechosłowacji. Jedynie Zagłębie Śląsko-Dąbrowskie staje się miejscem sporu – część wschodnia pragnie również przyłączyć się do Polski, zachodnia jest dość mocno podzielona, ale w obliczu potencjalnego sukcesu insurekcji na terenie reszty Śląska (w rozumieniu geograficznym), większość obywateli w Drugim Plebiscycie Śląskim decyduje, że również chce przenieść się do Republiki. Kiedy Niemcy ustępują pod naciskiem Neo-Aliantów i ZSRR (obydwie strony miały interes w osłabieniu gospodarki Niemiec o prężny przemysł Śląska), Republika powiększa swą powierzchnię ponad dwukrotnie względem stanu z 1946 roku. III Rzesza, co prawda wciąż silna, bo posiadająca pod swą kontrolą niemal całą Hiszpanię oraz południe Francji, uznaje to za solidny policzek wymierzony jej przez Zachód i Wschód, a powstała uraza nigdy nie zostaje wybaczona.

Sowieci nie cieszą się tym policzkiem zbyt długo. Już od późnych lat 50-tych grupa separatystów działających w Socjalistycznej Republice Wschodniej Polski powoli opracowywała plan mający doprowadzić do pozbycia się radzieckiej dominacji. W 1960 roku plan zostaje wcielony w życie i jeden z sekretnych przywódców buntu, dowodzący bazą z wyrzutnią rakiet pochodzący z rodziny o międzynarodowych korzeniach, ale uważający się za prawdziwego Polaka generał Kaiser decyduje się odpalić pocisk jądrowy prosto w jedną z radzieckich baz wojskowych, równocześnie posyłając ultimatum do Moskwy – siły radzieckie mają opuścić tereny Polski i zachodniej Ukrainy, lub pozostałe głowice uderzą w strategiczne cele w kraju Rad. Jego słynne słowa: „Naród Polski nie ugnie karku przed nikim, nie ważne jak długo ktokolwiek będzie nań naciskać. Więc nawet jeśli pisane jest nam w tej walce być pochłoniętym przez płomienie, godzimy się na to i tak nam dopomóż Bóg!” stają się jednym z najważniejszych cytatów XX wieku. ZSRR postanawia przeczekać niewygodną sytuację i godzi się – uważa, że tymczasowo – posłuchać Kaisera i sowieckie siły zbrojne opuszczają Polskę, by już więcej nie wrócić. USA oficjalnie wypiera się udziału w spisku Kaisera i, by nie drażnić dłużej Niemiec i ZSRR, wycofuje się ze swoich baz na terenie Polski. Cała infrastruktura pozostaje w kraju i przechodzi w ręce polskie. Związek Radziecki odrzuca sojusz z Neo-Aliantami, a na Polskę nigdy już nie spojrzy przychylnie.

Ostatecznie, Polska jednoczy się jako nowy kraj o powierzchni o ponad 150% większej niż dotąd i, przejmując przy okazji arsenał jądrowy, dołącza do państw dysponujących własnymi głowicami. Mur Warszawski upada, Kaiser zostaje nowym Naczelnikiem, którego władza przypomina zwierzchnictwo Piłsudskiego 40 lat wcześniej. Stary rząd polski ustępuje, a kraj zmienia ustrój na swoisty totalitaryzm oświecony. Dzięki negocjacjom Kaisera zawarty zostaje silny, technologiczno-militarny sojusz z USA, Wielką Brytanią i innymi państwami Neo-Alianckimi, gwarantujący przy tym niezależność dla Polski. Dzięki temu sojuszowi rodzą się pierwsze międzynarodowe korporacje, które spinają klamrą technologiczną Polskę i kraje Zachodu, Po kroótkim czasie na czoło wysuwa się Korporacja Technologiczna AiD, rewolucjonizując wiele branży, od zbrojeń przez medycynę, informatykę aż po produkcję żywności.

22 grudnia 1970 umiera Adolf Hitler, a jego władzę przejmuje swoisty triumwirat złożony z najwyższych rangą i stażem (brali jeszcze udział w II Wojnie Światowej) nazistów: dowódcy Wehrmachtu i Kriegsmarine (Karl Dönitz), połączonych SD i SS (Ernst Kaltenbrunner) oraz Martina Bormanna, przywódcy NSDAP. Nastają rządy IV Rzeszy, która reformuje się w stronę nieco łagodniejszą – wciąż silnie nacechowaną narodowo, ale pozbawioną już ksenofobicznej nienawiści wobec innych narodów, konsolidującą już obecne tereny zamiast dążeń ekspansjonistycznych. Ustrój państwa zmierza w stronę „Nowego Cesarstwa Niemieckiego”. Korzystając z zamieszania, Baskowie dokonują zamachu na generała Franco, wyzwalają swój region i proklamują nowe państwo: Euskadi. Reszta Hiszpanii pozostaje pod rządami junty wojskowej, która pozostaje wiernym sojusznikiem Rzeszy.

Na całym świecie następują lata szybkiego rozwoju technologicznego, w wyniku którego już w latach 90tych biotechnologia, protetyka i cybernetyka stoją na wysokim poziomie. Do 2012 roku pokonane są niemal choroby nowotworowe, pamięciowe kompozytowe polimery stają się powszechnym materiałem budowlanym, a różnego rodzaju żywność, która nigdy się nie psuje chroni biedniejsze kraje przed klęską głodu.

Jednocześnie jednak, pod pozorami rozwoju i współpracy, wiecznie żywe są dawne urazy i wiele państw pozostaje skłóconych i podzielonych, nawet mimo tego, że zgromadzone są pod wspólnymi sztandarami międzynarodowych organizacji takich jak ONZ. Państwa uzbrojone w głowice jądrowe wciąż trzymają rękę na pulsie, a stare cele dla tych pocisków nadal pozostają zaprogramowane. Obok rozwoju nauk przyjaznych ludzkości, trwają też długotrwałe przygotowania do ewentualnych konfliktów, zarówno pod względem defensywy jak i ofensywy. Przez 67 lat trwa ogólnoświatowa Zimna Wojna. Pod koniec lat siedemdziesiątych konflikt lekko łagodnieje, a z początkiem dziewięćdziesiątych znika już z pierwszych stron gazet i pozornie się skończył, choć podskórne urazy pozostają wiecznie żywe.

Dzięki badaniom nad zbrojeniami prowadzonym przy pomocy akceleratora cząstek, niemieccy naukowcy ponownie stają się pionierami w rozwoju broni masowej zagłady. Tym razem jednak konstruują broń, która dysponuje znacznie większą siłą rażenia. Jaką jednak – tego nie wiedzą nawet jej twórcy. Nazwany „Entropią” ładunek ma zostać przetestowany na poligonie na pustkowiach w Hiszpanii. Podczas transportu nad Morzem Północnym (dla większego bezpieczeństwa oraz w celu zachowania tajności) samolot go przewożący ulega zniszczeniu nad Kanałem la Manche. Wraz z nim eksploduje ładunek, który okazuje się być wielokrotnie silniejszy niż zakładali jego twórcy. Siła wybuchu dewastuje kraje Beneluksu, północną Francję i południowy wschód Anglii. Nim jednak fala uderzeniowa dewastująca sam środek zachodniej Europy kończy równać ją z ziemią, systemy ostrzegania oraz nerwowi wojskowi doprowadzają do odpalenia kolejnych, słabszych głowic, które uderzają w strategiczne cele zgodnie z zaprogramowanymi przed laty koordynatami.

Kiedy tylko doszło do detonacji pierwszych bomb, co bardziej przedsiębiorczy mieszkańcy – cywile i wojskowi – popędzili do schronów wybudowanych już lata wcześniej lub ukryli się w sobie tylko znanych kryjówkach. Wybuchła III Wojna Światowa, w której właściwie żaden żołnierz nie chwycił za broń by walczyć twarzą w twarz z wrogiem.

Przy głuchych odgłosach wybuchów bomb rozpoczął się Afterfall…




Współpracujemy
Q-workshop EA Polska Fabryka Słów Wydawnictwo Portal Cenega Kuźnia Gier